Inleiding

Klachten over horecadiscriminatie betreffen grotendeels het weigeren van de toegang van allochtonen tot discotheken en cafés met portiers. Het gaat hierbij niet om incidenten maar om een structureel probleem waarbij bepaalde groepen allochtonen meer getroffen worden dan andere allochtone groepen.
Horecaondernemers hebben verschillende redenen en belangen om bepaalde mensen de toegang te weigeren tot hun discotheek of café. Ze mogen dus een bepaald deurbeleid voeren. Zij gaan echter soms verder dan wettelijk is toegestaan. Het komt bijvoorbeeld voor dat álle mensen van een bepaalde afkomst de toegang wordt ontzegd om te voorkomen dat er in de horecagelegenheid problemen ontstaan. Dit is dus discriminatie.

Er kan dus worden aangegeven dat het probleem bij horecadiscriminatie het deurbeleid is van discotheken. Daarbij wordt jongeren van niet-Nederlandse afkomst de toegang geweigerd op grond van hun afkomst. In mindere mate speelt dit ook bij cafés met portiers. Het gaat vaak om jongeren van Marokkaanse en Turkse afkomst en om jonge bewoners van asielzoekers- en vluchtelingencentra. Voornamelijk mannen worden geweigerd. Meisjes en vrouwen en allochtonen in gezelschap van etnische Nederlanders worden minder vaak geweigerd

De juridische basis voor het aanpakken van horecadiscriminatie kan middels de juridische weg. Hiernaast zijn er ook andere niet-juridische methoden en projecten om het probleem aan te pakken. Knelpunten in de aanpak zijn met name de moeilijkheid om aan te tonen dat sprake is geweest van discriminatie (de bewijslast) en de onderregistratie van klachten. In 2005 zijn er 199 klachten over horecadiscriminatie gemeld bij de verschillende antidiscriminatiebureaus (ADB’s). ¹ Dit is relatief weinig ten opzichte van de vele signalen en informele meldingen die worden gedaan. Uit onderzoek is gebleken dat een hoog percentage jongeren geconfronteerd wordt met discriminatie in de horeca.

¹ Rapport inzake Kerncijfers Discriminatie, 2005, Landelijk Bureau Rassendiscriminatie (LBR)