Analyse discriminatie in de horeca

Dat er relatief weinig discriminatieklachten gemeld worden blijkt uit diverse onderzoeken. Elke keer blijkt weer bij onderzoek dat een hoog percentage jongeren klaagt over discriminatie in het uitgaansleven terwijl dit uit het aantal discriminatiemeldingen niet blijkt. De redenen voor het lage aantal meldingen zullen divers zijn. Het kan zijn dat jongeren geen vertrouwen hebben dat hun klachten daadwerkelijk tot iets leiden maar ook speelt een rol dat veel jongeren niet bekend met klachtprocedures. Het hebben van verschillende klachtprocedures in verschillende gemeenten zal in ieder geval niet bijdragen aan een betere registratie van discriminatie meldingen. Jongeren gaan vaak uit buiten de eigen regio en zullen weinig behoefte hebben per regio uit te zoeken waar ze eventueel terecht kunnen met een klacht. Dit probleem is te ondervangen door te werken met een centrale landelijke registratie. Het hebben van één ingangspunt voor horecaklachten zou in ieder geval voor jongeren makkelijker zijn. Een centrale inschrijving van klachten kan goed naast de bestaande lokale initiatieven gebruikt worden. Klachten worden na registratie naar het lokale antidiscriminatiebureau doorgestuurd die de klager een keuze kan voorleggen. Wil de klager zijn klacht alleen laten registreren voor dossieropbouw of wenst klager via lokale initiatieven een vorm van bemiddeling.
Op het moment dat er klachten over een bepaalde horecagelegenheid zijn zal het adb met de ondernemer contact moeten opnemen om de klachten voor te leggen. Zo wordt de ondernemer in de gelegenheid gesteld passende maatregelen te treffen. Blijven er toch structureel klachten binnenkomen dan zal het adb ter ondersteuning van de klagers zelf praktijktests uit moeten voeren aangezien deze als wettelijk bewijsmateriaal gebruikt kunnen worden in strafzaken. Dit is erg van belang omdat uit jurisprudentie blijkt dat heel veel klachten niet bewezen kunnen worden.

Wat kunnen horecaondernemers zelf doen om tot een beter deurbeleid te komen? Voor het merendeel van de ondernemers geldt dat zij hun uiterste best doen een goede combinatie te vinden tussen een open deurbeleid en het creëren van een veilige uitgaansplek van hun klanten. Het hanteren van een helder deurbeleid draagt hier aan bij. Zo valt te denken aan huisregels die duidelijk zichtbaar zijn aan de buitenkant en zorgdragen voor goed gekwalificeerd personeel. Alhoewel hier al veel aan gebeurd kan het geen kwaad hier kritisch op te blijven letten. Een ondernemer kan als hij daar behoefte toe heeft deelnemen aan lokale projecten maar is daartoe niet verplicht. Het deelnemen aan een project is geen garantie voor een discriminatoir vrij deurbeleid en andersom. De koninklijke horeca Nederland kan een rol spelen bij het verbeteren en up to date houden van de gedragscode en het toezien op de naleving hiervan.

Tot op heden kost het nogal wat moeite om aangifte te doen van discriminatieklachten. Alhoewel het belang van bestrijding van discriminatie ingezien wordt blijkt in de praktijk dat veel mensen bij aangifte ontmoedigt worden of doorverwezen worden door de politie naar het lokale adb. Adb’s die via centrale registratie klachten door krijgen en zelf praktijktesten uitvoeren zijn als professionals beter in staat de aangifte bij de politie af te dwingen.

Ook de overheid heeft een belangrijke taak in deze aanpak van horecadiscriminatie. Het hebben van één registratiepunt houdt in dat dit onder jongeren bekend gemaakt moet worden. Alle media zal gebruikt moeten worden om centrale registratiepunt daadwerkelijk onder jongeren bekend te maken. Dit alles kost geld en de overheid zal dus moeten investeren om bestrijding van horeca discriminatie een serieus gezicht te geven.

Klik op de afbeelding voor een grotere weergave.