Kauwgum achter je oor

'Bij ons op school mogen we meepraten over de regels voor onze klas,' vertelt Janina uit groep 8. 'Dat vind ik goed, want dan komen er ook leuke regels. We hebben nu een aparte pauze voor de oudere kinderen. Dan kunnen wij rennen en stoeien zonder dat de kleintjes er last van hebben.' 'Ja,' vult Elbrich aan, 'en als je zelf de regels mag maken, is het gemakkelijker om je eraan te houden.' Dat ze in de klas geen kauwgum mogen kauwen vinden de leerlingen een stomme regel. Echt eentje van de meesters en juffen. Want wie heeft daar nou last van? Juf Marije ziet het altijd meteen. 'Plak die kauwgum maar gauw achter je oor,' zegt ze dan. De leerlingen hebben er met juf Marije over gepraat, en nu mogen ze op vrijdagmiddag wel kauwgum.

Anders gaat alles mis
De leerlingen van groep 8 vinden regels wel nodig. 'Zonder regels gaat alles mis,' zegt Arjan, 'dan gaat bijvoorbeeld iedereen door elkaar heen praten. Onze eerste klassenregel is dat je elkaar altijd moet laten uitpraten.' Agid vindt dat vooral de oudere kinderen zich aan de regels moeten houden, 'anders gaan de kleintjes hun slechte voorbeeld volgen. Als ik iets zie wat niet mag, dan zeg ik het gewoon tegen diegene.'

Discrimineren is verboden
Regels over kauwgum, schreeuwen en te laat komen, die zijn soms lastig maar ze horen erbij. Veel belangrijker vinden de leerlingen de regels over hoe je je tegenover anderen gedraagt. Regels die ervoor zorgen dat je geen last hebt van elkaar en dat iedereen zich prettig kan voelen. Janina zegt: 'Ik haat mensen die discrimineren, die naar doen tegen mensen, omdat die anders zijn dan zijzelf. Je moet anderen net zo behandelen als jij zelf behandeld wilt worden. Als ik een regel mocht bedenken voor de hele wereld, zou ik kiezen "Discrimineren is verboden".' 'Ik ook,' zegt Mustapha. Arjan, Agid en Elbrich knikken.

Iedereen hoort erbij
Het is niet voor niets dat de kinderen van De Oanrin zo fel tegen discriminatie zijn. Hun school is een 'School zonder Racisme'. Dat staat ook op een bordje bij de ingang. Racisme is discriminatie van mensen om hun huidkleur. Op De Oanrin hoort iedereen er gewoon bij. Het maakt niet uit wie je bent of waar je familie vandaan komt. De leerlingen van de groepen 7 en 8 en de meesters en juffen hebben dat samen besloten. Ze letten erop dat niemand op school gediscrimineerd wordt. Daar hebben ze ook hun handtekening voor gezet. In groep 8 zitten vier kinderen die nog niet zo lang in Nederland wonen. Ze zeggen dat ze op school nog nooit gepest zijn om hun uiterlijk of achtergrond. Elbrich kent wel een meisje dat gepest werd vanwege haar rode haar. Maar dat is al een hele tijd geleden.

Een paradijs?
Als je de kinderen zo hoort praten, lijkt De Oanrin wel een paradijs. Is er dan nooit ruzie? Wordt er echt nooit gepest? 'Natuurlijk wel,' zegt juf Marije, 'we zijn ook maar gewone mensen. Maar problemen proberen we samen op te lossen. Daarvoor hebben we ons uitstelschrift. Wie iets naars meemaakt, kan dat in het uitstelschrift schrijven. Bijvoorbeeld dat een klasgenoot je stoort of plaagt of dat je niet mee mag doen bij een spel. Soms schrijven kinderen ook aardige dingen op, zoals: "Gisteren hielp Tjerk me zomaar met het opruimen van de klas." Anders zitten we alleen maar te klagen. Het schrift ligt voor in de klas. We kunnen er allemaal in kijken. Iedere week praten we over wat er in het schrift staat. Tenminste, als het dan nog nodig is. Soms hebben de kinderen zelf alles al uitgepraat. Dan zetten ze "opgelost" onder hun verhaal.' Mustapha denkt dat het uitstelschrift wel helpt. 'Op mijn vorige school hadden we er geen. Als ik daar met iemand ruzie had, bleven we bij elkaar uit de buurt. Dan sloten we geen vrede. Nu doe ik dat wel.'

Door de regels en het uitstelschrift gaan kinderen niet zomaar iedereen aardig vinden. Dat hoeft ook niet, vindt juf Marije. 'Het gebeurt wel eens dat twee klasgenoten elkaar echt niet mogen of een heel andere mening hebben. Daar kun je weinig aan veranderen. Maar ze kunnen elkaar wel met rust laten. Dat is prettiger voor iedereen.'

<br/>

De artikel is verschenen in de Anne Frank Krant 2002, een uitgave van de Anne Frank Stichting.