De Tolerantietest – St. Vredeseducatie, 2002

Algemeen

De Stichting Vredeseducatie in Utrecht heeft – in vervolg op een productie van enkele jaren eerder – begin 2003 een vernieuwde en verbeterde versie van De Tolerantietest uitgebracht. Het is een soort ‘tijdschrift-test’ die, wanneer multiple-choicevragen zijn beantwoord, laat zien hoe tolerant iemand is.

De test wordt uitgebracht op cd-rom én in een handig boekje. Het boekje geeft wat meer uitleg en achtergrondinformatie. Zowel op de CD als in het boekje zijn twee tests opgenomen. Eén test voor kinderen van 12 tot 14 jaar én een test voor jongeren (en volwassenen) van 15 jaar en ouder.

De test kan worden afgenomen binnen de setting van een school, jongerencentrum, jeugdclub of vormingscentrum. Het is vooral de bedoeling om na het invullen van de test met de groep aan de slag te gaan over de betekenis van de uitkomsten.

Enkele reacties van de leden van het Onderwijspanel

Het nut van de tolerantietest wordt onder het kopje ‘Reactie op de persoonlijke score’ door de makers zelf onderuit gehaald (sterk gerelativeerd). Dit bevordert de deelname en de discussie niet.

De onderwerpen in de test zijn uit het leven gegrepen; maar het doel van de test ‘kijken hoe tolerant je bent’, wordt er niet mee bereikt.

Soms is het goed mogelijk om voor een antwoord te kiezen waarvan het bijna zeker is dat de makers dat helemaal fantastisch vinden. Zo kan de score flink worden opgekrikt, terwijl het helemaal niets zegt over iemands werkelijke tolerantiegraad.

De test is beslist een aardige inleiding op een discussie in de (les-)groep of op een vervolgactiviteit.

Sommige vragen zijn lastig te beantwoorden, omdat de keuzemogelijkheden op meerdere manieren kunnen worden 'gelezen'. Wat je in theorie ergens over vindt, hoeft in de praktijk nog niet je keuze te zijn. Die ‘speelruimte’ is er in de test niet.

De test wekt de suggestie dat het allemaal wetenschappelijk en verantwoord is, wat er wordt ‘gemeten’, maar feitelijk is niet duidelijk met welke meetlat dat gebeurt. Dus er valt niets te checken.

Toch kan de leerkracht / groepsleider, als er lage scores in de groep worden waargenomen, op zoek gaan naar ander materiaal (zoals een video) om het onderwerp eens wat steviger aan te pakken.

Tot slot

De Tolerantietest wordt als een aardigheidje gezien. Misschien bruikbaar als opmaat voor een gesprek of activiteit rond het begrip ‘(in)tolerantie’, misschien toch te verhullend.

Het is misschien veel interessanter om met jongeren te praten over hun motieven bij hun keuzes (voor de alternatieven A, B of C), dan ze op die keuzes te laten ‘scoren’. De handleiding geeft die tip ook. Net als de tip om de deelnemers zelf vragen te laten bedenken – voor elkaar én voor de begeleiding! – om daarmee aan de weet te komen met welke dilemma’s jongeren zoal geconfronteerd worden.

Wat de test en het begeleidende schrijven niet goed uitleggen is de meerwaarde van tolerantie. Sommige mensen hebben helemaal geen zin in tolerant zijn en zouden veel liever ‘een streep trekken’ (tot hier en niet verder) of ‘op hun strepen gaan staan’.

De Tolerantietest is te koop bij de St.Vredeseducatie en bij Art.1, en ook te leen in de Art.1-mediatheek, code 761.02.01.

Beschrijving Onderwijspanel

Het Onderwijspanel ondersteunt Art.1 bij het beoordelen van onderwijs- en voorlichtingsmateriaal op het terrein van discriminatie- en racismebestrijding en interculturalisatie. In het panel zitten docenten, leerlingen en inhoudelijk deskundigen. Zij voorzien het materiaal van commentaar voor potentiële gebruikers in het voortgezet onderwijs en in het middelbaar beroepsonderwijs.